Η πρόταση αφορά εξοχική κατοικία σε μια απότομη βραχώδη πλαγιά της βορειοδυτικής Κέρκυρας. Η σύνθεση ενσωματώνει δύο αντίρροπες τάσεις. Αναπτύσσεται παράλληλα στην υψομετρία και αγκυρώνεται ήπια στο ανάγλυφο με πέτρινους αναλληματικούς τοίχους. Προβάλλει δε από αυτό με τοπικές εξάρσεις, σαν συγκλίνουσες τεκτονικές πλάκες που αποκαλύφθηκαν και ανοίγεται προς την απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Το κτίριο αναπτύσσεται σε τρεις στάθμες, παρακολουθώντας την κλίση του εδάφους, με τη μεσαία να φιλοξενεί τους κοινόχρηστους χώρους. Ένα σύστημα από δύο παχιές πλάκες υπό γωνία 45 μοιρών μεταξύ τους, που εδράζονται πάνω στους πέτρινους τοίχους, αποτελεί το κέντρο της σύνθεσης και προσανατολίζεται στην απέναντι βραχονησίδα της Κυραδικαίας. Τα δωμάτια διατάσσονται γύρω του, διατηρώντας λειτουργική και μορφολογική σύνδεση μαζί του. Εκφράζονται ως διακοπές της πέτρας, έχουν διακριτική παρουσία και αφήνουν τη φύση να πλησιάσει. Οι χώροι του κτιρίου προσεγγίζονται ως στάσεις σε μια συνεχή οφιοειδή καθοδική πορεία προς τη θάλασσα που θα διατρέξει όλη τη σύνθεση. Η είσοδος γίνεται μέσω μιας υπαίθριας σκάλας στο πίσω μέρος που οδηγεί στο επίπεδο των κοινόχρηστων χώρων. Από τη μεσοστάθμη της εισόδου με μεγάλο ελεύθερο ύψος, το βλέμμα φτάνει διαμέσου της κουζίνας και του καθιστικού μέχρι τη θάλασσα. Μια μικρή σκάλα θα οδηγήσει στο καθιστικό, και στη συνέχεια στο πρώτο ζεύγος δωματίων. Το καθιστικό ενοποιείται με τη μεγάλη αυλή με μια ενιαία γυάλινη όψη. Εναλλακτικά, μια γρήγορη σκάλα μάς ανεβάζει στο κύριο υπνοδωμάτιο, μέσω μιας μικρής εσωτερικής γέφυρας. Διασχίζοντας τους κοινόχρηστους χώρους συναντάμε την κατάβαση προς και το δεύτερο ζεύγος δωματίων. Το έργο αποτελεί στον πυρήνα του μια τοπιακή διαμόρφωση με επιμέρους εξάρσεις. Ενσωματώνεται στο τοπίο όσο και αντιτίθεται προς αυτό σε μια ευαίσθητη ισορροπία.