Το έργο αφορά μετατροπή βιοτεχνικού χώρου σε διαμέρισμα και χώρο παροδικών εκθέσεων, με βασικές προβληματικές την έλλειψη υποδομών(υδραυλικές/αποχετευτικές εγκαταστάσεις) και συστημάτων θέρμανσης/ψύξης της εν λόγω τυπολογίας. Η σύνθεση χαρακτηρίζεται από την δημιουργία ενός αυστηρού ορίου, το οποίο χωρίζει την κάτοψη σε δυο μέρη: την περιμετρική ζώνη και τον κενό χώρο εντός αυτής. Ο περιμετρικός χώρος είναι μια τρισδιάστατη πολυλειτουργική ζώνη, όπου το ανυψωμένο δάπεδο λειτουργεί σαν μια πλατφόρμα υποδομών (ύδρευση/αποχέτευση/θέρμανση). Παράλληλα η μορφή του σηματοδοτεί τον διαχωρισμό ενός πιο προσωπικού περιβάλλοντος (υπνοδωμάτια, μπάνια) από το υπόλοιπο διαμέρισμα. Μέσα από συρόμενα πάνελ ο σχεδιασμός επιτρέπει την υποδιαίρεση της ζώνης αυτής σε επιμέρους χώρους με μεταβαλλόμενα όρια, παρέχοντας έτσι διαφορετικούς βαθμούς ιδιωτικότητας. Συνεπώς, δημιουργούνται δωμάτια σε ακολουθία (enfilade) τα οποία χρησιμοποιούνται χωριστά ή σε συνένωση, και επιτρέπουν την εν δυνάμει συνεχόμενη περιήγηση όλων των χώρων. Το δεύτερο μέρος αφορά τον περικλειόμενο χώρο, ένα ‘κενό’, η ύπαρξη του οποίου οφείλεται στην πλαισιωτική ισχύ της περιμέτρου. Πρόκειται για έναν ενιαίο χώρο, που χρησιμοποιείται κατά βούληση από τον χρήστη, είτε ως χώρος διημέρευσης, εκμεταλλευόμενος τα συνεχόμενα υαλοπετάσματα της όψης και την ύπαρξη ελάχιστων υποστυλωμάτων, είτε ως χώρος παροδικής έκθεσης έργων τέχνης, εκμεταλλευόμενος τους ουδέτερους τοίχους που τον περιβάλλουν. Τέλος, η φαινομενικά στατική, ομοκεντρική σχέση μεταξύ κενού χώρου και περιμετρικών δωματίων, δημιουργεί ένα σταθερό σημείο αναφοράς, μια ‘εσωτερική αυλή’ γύρω απ’ την οποία εκτυλίσσονται οι τελετουργίες της καθημερινής ζωής. Συνεπώς είναι μια διάταξη όπου ενισχύονται οπτικές και χωρικές αλληλεπιδράσεις, από αναπάντεχα σημεία της κάτοψης, υπογραμμίζοντας έτσι την σημασία του τρόπου υλοποίησης της αρχιτεκτονικής του ορίου.