Ένα παλαιό παραδοσιακό διώροφο αγροτικό οίκημα επαναπροσδιορίστηκε ως κατοικία για μια οικογένεια με δύο παιδιά, με την οργάνωση των κοινόχρηστων λειτουργιών και του υπνοδωματίου των γονέων στο ανώτερο επίπεδο, ενώ οι χώροι των παιδιών τοποθετήθηκαν στο κατώτερο, που χρησιμοποιούνταν ως στάβλος. Για την αντιμετώπιση της λειτουργικής ασυνέχειας ανάμεσα στα δύο επίπεδα και τη συμβατότητά της με τις συνθήκες της σύγχρονης οικογενειακής διαβίωσης, νέα δομικά και λειτουργικά στοιχεία, δωμάτια και εντοιχισμένα έπιπλα εντάχθηκαν με ακρίβεια ώστε να διαμορφωθεί μία ομαλή και συνεκτική πορεία κίνησης στο σύνολο της κατοικίας. Στον κοινόχρηστο χώρο του ανώτερου επιπέδου κατασκευάστηκε ένα παραδοσιακό ξύλινο εσωτερικό μέτωπο «όντας» με σκοπό τη σαφή χωρική οριοθέτηση του καθιστικού με το τζάκι και τη συγκρότηση αντικριστών χτιστών καθιστικών. Απέναντί του, δημιουργήθηκε ένα άνοιγμα στο ξύλινο δάπεδο, προσφέροντας άμεση καθοδική πρόσβαση μέσω της καταπακτής. Στην κουζίνα, ενσωματώθηκε ανάκλιντρο «κρεβάτα», χαρακτηριστικό γνώρισμα των ελληνικών παραδοσιακών κατοικιών, ενισχύοντας τον συλλογικό χαρακτήρα του χώρου. Ο στενός ενδιάμεσος χώρος μεταξύ των κιόνων κάτω από τη βεράντα μετατράπηκε σε κλειστό ηλιακό δωμάτιο «λιακότο», προσθέτοντας μία ενδιάμεση, ημιυπαίθρια ποιότητα κατοίκησης. Σε υλικό και μορφολογικό επίπεδο, η διαδικασία της επέμβασης λειτούργησε σαν μία αρχαιολογική αποκάλυψη: θεμελιώδη χαρακτηριστικά του αρχικού κτίσματος διατηρήθηκαν και αναδείχθηκαν, ενώ νέα παραδοσιακά μορφολογικά στοιχεία εντάχθηκαν σε σύγχρονη εκδοχή. Αποκρυμμένες υφές και υλικά που είχαν παραμείνει αδρανή επί δεκαετίες ήρθαν στο φως· η παρουσία και η πατίνα τους διατηρήθηκαν και, όπου κρίθηκε αναγκαίο, σταθεροποιήθηκαν – οι λιθοδομές ενισχύθηκαν με αδρό σκυρόδεμα. Τα ιδιαίτερα και ανορθόδοξα χρώματα των πρωτότυπων κουφωμάτων (μουσταρδί, φιστικί και κεραμιδί) διατηρήθηκαν ως σημαντικά στοιχεία της μορφολογικής ταυτότητας του οικήματος. Το προσεκτικό παιχνίδι ανάμεσα στη νέα κατασκευή και τα αυθεντικά χαρακτηριστικά επιτρέπει στο παραδοσιακό λαϊκό σπίτι να υποδεχθεί σύγχρονες και ευέλικτες μορφές κατοίκησης, ενώ παράλληλα το επανατοποθετεί ουσιαστικά στο τοπικό πολιτισμικό και χωρικό πλαίσιο της οικογενειακής ζωής.